tag:blogger.com,1999:blog-36939072011-04-21T10:48:27.111-07:00Poetical contestHamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comBlogger371100tag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-925881892003-04-14T08:46:00.000-07:002003-04-14T08:46:41.640-07:00<b>دلاویزترین</b>
<br />
<br />از دل ا�روزترین روز جهان،
<br />خاطره ای با من هست
<br />به شما ارزانی:
<br />
<br />سØری بود Ùˆ هنوز
<br />گوهر ماه، به گیسوی شب آویخته بود!
<br />
<br />گ�ل یاس
<br />عشق در جان� هوا آویخته بود!
<br />
<br />من به دیدار سØر Ù…ÛŒ رÙ�تم،
<br />ن�سم با ن�س یاس در آمیخته بود.
<br />[]
<br />می گشودم پر و می ر�تم و می گ�تم: - "های
<br />بسرای ای دل شیدا، بسرای!
<br />این دل ا�روزترین روز� جهان را بنگر
<br />تو دلاویزترین شهان را بسرای!
<br />آسمان، یاس، سØر، ماه، نسیم،
<br />Ø±ÙˆØ Ø¯Ø± جسم جهان ریخته اند،
<br />شور و شوق تو برانگیخته اند،
<br />تو هم ای مرغک� تنها، بسرای!
<br />
<br />همه درهای رهائی بسته ست
<br />تا گشائی به نسیم سخنی، پنجره ای را
<br />بسرای، بسرای..."
<br />
<br />من به دنبال دلاویزترین شعر جهان می ر�تم.
<br />[]
<br />در ا�ق،
<br />پشت سراپرده نور
<br />باغ های گل سرخ
<br />شاخه گسترده به مهر
<br />غنچه آورده به ناز
<br />دم به دم در Ù†Ù�س باد سØر
<br />غنچه ها می شد باز
<br />
<br />غنچه ها می شد باز،
<br />باغ های گل سرخ،
<br />باغ های گل سرخ،
<br />یک گل� سرخ درشت از دل دریا برخاست:
<br />چون گل ا�شانی� لبخند تو،
<br />در Ù„Øظه شیرینÙ� Ø´Ú©Ù�تن،
<br />خورشید!
<br />چه �روغی به جهان می بخشید،
<br />چه شکوهی!
<br />همه عالم به تماشا برخاست!
<br />
<br />من به دنبال دلاویزترین شعر جهان می ر�تم.
<br />[]
<br />دو کبوتر در اوج،
<br />بال در بال گذر می کردند.
<br />
<br />دو صنوبر در باغ،
<br />سر �راگوش هم آورده،
<br />به نجوا، غزلی می خواندند!
<br />مرغ دریایی با جÙ�ت خود از ساØÙ„ دور،
<br />رو نهادند به دروازه نور...
<br />چمن خاطر من نیز ز جان مایه عشق،
<br />در سراپرده دل،
<br />غنچه ای می پرورد،
<br />هدیه ای می آورد.
<br />برگ هایش کم کم باز شدند
<br />برگ ها باز شدند...
<br />"یا�تم! یا�تم!" آن نکته که می خواستمش
<br />با شکو�ائی خورشید و
<br />گل ا�شانی لبخند تو، آراستمش
<br />تار و پودش را از خوبی و مهر
<br />خوش تر از تاÙ�ته یاس Ùˆ سØر یاÙ�ته ام!
<br />[]
<br />این گل سرخ من است!
<br />دامنی پرکن ازین گل که دهی هدیه به خلق
<br />که بری خانه دشمن،
<br />که �شانی بر دوست،
<br />راز خوشبختی هر کس به پراکندن اوست!
<br />
<br />در دل مردم عالم، به خدا،
<br />نور خواهد پاشید!
<br />Ø±ÙˆØ Ø®ÙˆØ§Ù‡Ø¯ بخشید!
<br />[]
<br />تو هم ای خوب من! این نکته به تکرار بگو!
<br />این دلاویزترین شعر جهان را، همه وقت،
<br />نه به یک بار و به ده بار، که صد بار بگو!
<br />"دوستم داری" را از من بسیار بپرس،
<br />"دوستت دارم" را با من بسیار بگو!
<br />
<br />
<br />�ریدون مشیری<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-92588189?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-925485312003-04-13T16:34:00.000-07:002003-04-13T16:34:11.670-07:00<b>لب خاموش</b>
<br />
<br />امشب به قصه دل من گوش می کنی
<br />�ردا مرا چو �صه �راموش می کنی
<br />
<br />این د�ر همیشه در صد� روزگار نیست
<br />می گویمت ولی تو کجا گوش می کنی
<br />
<br />دستم نمی رسد که در آغوش گیرمت
<br />ای ماه با که دست در آغوش می کنی
<br />
<br />در ساغر تو چیست که با جرعه نخست
<br />هشیار و مست را همه مدهوش می کنی
<br />
<br />می جوش می زند به دل خم بیا ببین
<br />یادی اگر ز خون سیاووش می کنی
<br />
<br />گر گوش می کنی سخنی خوش بگویمت
<br />بهتر ز گوهری که تو در گوش می کنی
<br />
<br />جام جهان ز خون دل عاشقان پر است
<br />Øرمت نگاه دار اگر نوش Ù…ÛŒ Ú©Ù†ÛŒ
<br />
<br />سایه چو شمع شعله در ا�کنده ای به جمع
<br />زین داستان که با لب خاموش می کنی
<br />
<br />
<br />هوشنگ ابتهاج - ه.ا.سایه - تهران، خرداد 1338<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-92548531?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-911162052003-03-21T02:33:00.000-08:002003-03-21T02:34:59.000-08:00
<br />رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید
<br />وظی�ه گر برسد مصر�ش گل است و نبید
<br />
<br />ص�یر مرغ بر آمد بط شراب کجاست
<br />�غان �تاد به بلبل نقاب گل که کشید
<br />
<br />ز میوه های بهشتی چه ذوق دریابد
<br />هر آنکه سیب زنخدان شاهدی نگزید
<br />
<br />مکن ز غصه شکایت که در طریق طلب
<br />به راØتی نرسید آنکه زØمتی نکشید
<br />
<br />ز روی ساقی مهوش گلی بچین امروز
<br />که گرد عارض بستان خط بن�شه دمید
<br />
<br />چنان کرشمه ساقی دلم از دست ببرد
<br />که با کسی اگرم نیست برگ گ�ت و شنید
<br />
<br />من این مرقع رنگین چو گل بخواهم سوخت
<br />که پیر باده �روش بجرعه ای نخرید
<br />
<br />بهار می گذرد داد گسترا دریاب
<br /> Ú©Ù‡ رÙ�ت موسم Ùˆ ØاÙ�ظ هنوز Ù…ÛŒ نچشید<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-91116205?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-908850212003-03-17T15:46:00.000-08:002003-03-17T15:46:30.513-08:00<b>آن جاودان</b>
<br />
<br />در این عمر گریزنده،
<br />که گویی جز خیالی نیست،
<br />تو آن� جاودان را در جهان خود پدید آور،
<br />که هر چیزی �راموش است و
<br />آن دم را زوالی نیست.
<br />در آن آنی که از خود بگذری و از تنگ خودخواهی برایی
<br />در �راخ روشن �ردای انسانی،
<br />در آن آنی که دل برهانده از وسوسه شیطانی،
<br />روانت شعله ای گردد،
<br />�رو سوزد پلیدی را
<br />بدرد موج دود آلود شک و نا امیدی را
<br />به سیر سال ها باید تدارک دید آن آن را
<br />چه صیغل ها که باید داد
<br />از رنج و طلب جان را
<br />به راه خویش پای ا�شرد و
<br />ایمان داشت پیمان را
<br />تمام هستی انسان گروگان چنان آنی است
<br />که بهر آزمون ارزش ما
<br />طر�ه میدانی ست.
<br />در این میدان اگر پیروز گَردی
<br />گویمت گ�ردی
<br />وگر بشکستی آنجا
<br />زودتر از مرگ خود مردی.
<br />
<br />اØسان طبری<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-90885021?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-907037172003-03-14T03:38:00.000-08:002003-03-14T03:38:14.246-08:00<b>ریسمان ایمان</b>
<br />
<br />روز نخست Ú©Ù‡ خداوند Ú©Ù‡ آدمی را خلق Ù�رمود، صراØÛŒ لبریز از مواهب Ùˆ عطایا نزدیک خویش داشت. Ù�رمودگاه آنست Ú©Ù‡ آنچه در این صراØÛŒ هست بر ÙˆÛŒ نثار کنیم Ùˆ همه دارایی Ùˆ غنای جهان را گرد آورده به ÙˆÛŒ ببخشیم.
<br />[]
<br />نیرو Ùˆ توان، نخست به ÙˆÛŒ موهبت شد. آنگاه، زیبائی، خرد، نیکنامی Ùˆ مسرات Øیات را به ÙˆÛŒ عنایت کرد. وقتی صراØÛŒ تقریبا تهی گشته بود، خداوند درنگی Ù�رمود Ùˆ در ته آن جام قطره ای Ú©Ù‡ "نعمت آسایش" بود ناریخته ماند.
<br />[]
<br />خداوند �رمود اگر این د�ر گرانبها را نیز بوی عنایت �رمایم، بجای آنکه مرا ستایش کند، بنده مواهب و عطایای من خواهد گشت و در طبیعت آسایش خواهد گر�ت و بر من که خالق طبیعتم ناسپاسگزار خواهد شد و خود و طبیعت را دچار تباهی خواهد ساخت.
<br />[]
<br />پس سزاوار آنست Ú©Ù‡ از همه نعم من بهره مند باشد. اما بیقراری Ùˆ نا آسودگی نیز با ÙˆÛŒ همراه گردد. از گنج آکنده برخوردار باشد ولی از نعمت عاÙ�یت بی نصیب بماند تا اگر خیر Ù…Øض، ویرا به من نزدیک نتواند ساخت، بی قراری Ùˆ خلجان خاطر او، ویرا به من بازگرداند.
<br />
<br /><i>از اشعار جرج هربرت انگلیسی (1593-1632)
<br />ترجمه لط�علی صورتگر
<br />کتاب "گزیده ای از ادب �ارسی"
<br />گرد آورده علی اصغر خبره زاده
<br />نشر کتاب زمان</i>
<br />_____________
<br />پ.ن. دخترکان زیبا روی، ای که قرار از دل من می ربایید، خرده تان نمی گیرم که �رموده آ�ریدگار می کنید و �رموده اش را نا�رمانی نتوانید. دخترکان زیبا روی، ای که قرار از دل من می ربایید، خرده ام مگیرید که �رموده آ�ریدگارم می کنم و �رموده اش را نا�رمانی نتوانم.
<br />
<br />دخترکان زیبا روی، ای که کرشمه ها و طنازی هایتان از خود بی خودم می کند، به برم آیید و با بوسه های سوزان تان آتش بر جانم زنید، با من بیامیزید، که ایزدم چنین بی قرار خواسته. به برم آیید و بر تن و بدنم بیاویزید که ایزد، این بی قراری نگین همه خوبی های منم نهاده.
<br />
<br />دخترکان زیبا روی، ای عشوه بازان، ... .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-90703717?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-906583852003-03-13T10:17:00.000-08:002003-03-13T10:17:22.793-08:00<b>ارغوان</b>
<br />
<br />چگونه پیچک غم، ارغوان شادی را،
<br />به باغ خاطر ما جاودانه پژمرده ست!
<br />چگونه کم کم زنگار ناامیدی ها،
<br />جلای آینه شور و شوق را برده ست.
<br />[]
<br />لبان ما، دیری است،
<br />به هم �شرده چو نیلو�ران نشک�ته ست.
<br />چنان به زندگی بی نشاط خو کردیم؛
<br />که نقش روشن لبخند یادمان ر�ته ست!
<br />[]
<br />ببین به چهره این مردمان راهگذر،
<br />دل تمامی شان غنچه نخندیده ست.
<br />هنوز، خانه ای از خانه های این سامان
<br />شبی ز بانگ سرود و سرور همخوانان
<br />دمی ز شادی و پاکوب دست ا�شانان
<br />به خود نلرزیده ست!
<br />[]
<br />ببین که بر سر دلهامان چه آوردیم!
<br />ببین نخواسته با عمر خود چه ها کردیم!
<br />[]
<br />چرا چو ماتمیان، بی خروش می مانیم؟
<br />چرا سرود نیایش به بامداد، به نور،
<br />سرود گندم، باران،
<br />سرود شالیزار،
<br />سرود مادر، کودک پدر،
<br />سرود وطن،
<br />سرود زندگی و عشق را نمی خوانیم؟
<br />[]
<br />یکی بپرس، که از زندگی چه می دانیم؟
<br />ن�س کشیدن آیا نشان زیستن است؟
<br />خموش، مردن؟
<br />یا
<br />شور و شوق پروردن!؟
<br />Ú†Ùˆ Ø¢Ù�تاب، به این Ù„Øظه ها درخشیدن.
<br />امید و شادی و شور و نشاط بخشیدن.
<br />[]
<br />مگر نه اینکه غمی سهمگین به دل داریم
<br />مگر نه اینکه به رنجی گران گر�تاریم.
<br />نشاطمان را باید همیشه، چون خورشید،
<br />- بلند و گرم - در اعماق جان نگهداریم.
<br />[]
<br />مده به پیچک غم، آب و آ�تاب و نسیم
<br />بیا دوباره به �ریاد ارغوان برسیم!
<br />
<br />�ریدون مشیری<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-90658385?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-904166692003-03-09T13:16:00.000-08:002003-03-09T13:16:37.873-08:00
<br />چيز تازه اي نيست
<br />ØرÙ� ديروز شدن Ù�رداهاست
<br />و تكرار خورشيد
<br />كه اين Øوالي چرخ مي زند
<br />و مي رود.
<br />تكرار بغض درخت
<br />بر تابوت برگ هايي كه به �راموشي مي روند
<br />و تكرار خيابان
<br />كه عابرانش را مي شمارد.
<br />تكرار من است
<br />كه هنوز ن�هميده ام
<br />مردم اينجا به چه زباني راه مي روند
<br />و تكرار توست
<br />كه به قيمت خاك خوردن عتيقه عقل
<br />اØساس اجدادت را
<br />نبش قبر مي كني.
<br />
<br />آپامه آذرپيرا<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-90416669?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-891406772003-02-15T04:50:00.000-08:002003-02-15T04:50:46.426-08:00<b>با زبان اشک، اینک...</b>
<br />
<br />من، از زبان آب، پرنده، نسیم، ماه
<br />با مردم زمانه سخن ها سروده ام
<br />
<br />من، از زبان برگ
<br />درد درخت را
<br />در زیر تازیانه بیداد برق و باد
<br />در پیش چشم مردم عالم گشوده ام
<br />
<br />من از زبان باران،
<br />غمنامه بلند،
<br />بسیار خوانده ام
<br />
<br />تا از زبان صبØ
<br />نور امید را به شما ارمغان می کنم،
<br />شبهای بی ستاره
<br />بیدار مانده ام!
<br />[]
<br />اینک،
<br />-خدای داند- دیری است، با شما
<br />با همین کلام
<br />هر جا رسیده ام سخن از مهر گ�ته ام
<br />آوخ، که پاسخی به سزا کم شن�ته ام
<br />
<br />من، واژه واژه، مثل شما ØرÙ� Ù…ÛŒ زنم
<br />من، سالهاست بین شما، با همین زبان
<br />�ریاد می کنم:
<br />-اینگونه یکدیگر را در خون می�کنید
<br />پرهای یکدیگر را،
<br />اینگونه مشکنید!
<br />مرگ است این گلوله چرا می پراکنید؟
<br />ننگ است.....
<br />برای چه می زنید؟
<br />[]
<br />آیا شما
<br />یک Ù„Øظه، یک Ù†Ù�س، نه، Ú©Ù‡ یک بار
<br />در طول زندگانی تان �کر می کنید؟
<br />
<br />سوگند می خورم همه با هم برادرید،
<br />در چهره برادر، با مهر بنگرید!...
<br />[]
<br />من، از زبان باران،
<br />من از زبان برگ،
<br />من، از زبان باد، نمی گویم این سخن
<br />من واژه واژه مثل شما ØرÙ� Ù…ÛŒ زنم
<br />من،
<br />با زبان اشک، اینک...
<br />آیا شما، به خواهش من، پی نمی برید؟
<br />
<br />�ریدون مشیری<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-89140677?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-869595112003-01-05T04:38:00.000-08:002003-01-05T04:43:07.000-08:00<b>در تماشاخانه دنیا</b>
<br />
<br />صØنه های زشت Ùˆ زیبا،
<br />در تماشاخانه دنیا،
<br />�راوان است.
<br />چهره آرای جهان
<br />نقش آ�رین عشق و مرگ،
<br />صØنه ها را کارگردان است.
<br />[]
<br />عشق،
<br />هستی بخش Ø±ÙˆØ Ú©Ø§Ø¦Ù†Ø§Øª.
<br />مرگ،
<br />سازمان ساز قانون Øیات.
<br />[]
<br />با نسیم صبØگاهی، پرده بالا Ù…ÛŒ رود:
<br />
<br />بال خونین کبوتر، زیر چنگال عقاب!
<br />بر رخ گل بوسه های آ�تاب!
<br />
<br />گردن� آهو به دندان پلنگ!
<br />بازی پروانه ها،
<br />در سوسنستانی سراسر عطر و رنگ.
<br />
<br />خشم دریا، موج کوبنده، بلای مرگبار،
<br />نوشداروی زلال آب پای کشتزار!
<br />
<br />لرزه ای سنگین بر اندام زمین
<br />غارت جان هزاران نازنین.
<br />
<br />ساغر ا�شانی کند خورشید تاک،
<br />بوی جان باز آورد از جسم خاک...!
<br />[]
<br />آنچه قانون Øیات است Ùˆ دوام کائنات،
<br />گر سراپا نوش و نیش،
<br />ناگزیر؛
<br />من سر تسلیم می آرم به پیش.
<br />
<br />آنچه ویران Ù…ÛŒ کند Ø±ÙˆØ Ù…Ø±Ø§
<br />بی رØÙ…ÛŒ انسان به انسان است!
<br />[]
<br />صØنه های تیره تاریخ را، هر بار،
<br />دیدگانم در نوردیده است؛
<br />با بغضی گران در اشک غلتیده است.
<br />گرچه Ù…ÛŒ خوانم: مسیØا را کسی با میخ، روی دار
<br />کوبیده ست!
<br />گرچه از دژخیمان او بی رØÙ… تر هم، دیده ناباورم دیده ست؛
<br />گرچه صدها، صد هزاران آدمی را
<br />کوره های شوم انسان سوز، بلعیده است؛
<br />باز،
<br />Øتی کشتن یک مرغ، با دست بشر،
<br />در باورم آسان نگنجیده است!
<br />کشتن انسان به تیر و تیغ انسانی دگر؟
<br />آه، این نه آسان است!
<br />[]
<br />دیگر این بیداد، کار صØنه آرا نیست.
<br />ØÚ©Ù… قانون Øیات Ùˆ کار دنیا نیست.
<br />پهنه این صØنه را، زشتی چنان در خود Ù�رو برده،
<br />که دیگر بازی پروانه ها هم،
<br />هیچ زیبا نیست!
<br />[]
<br />بال خونین کبوتر زیر چنگال عقاب،
<br />گردن آهو به دندان پلنگ،
<br />خشم دریا، زلزله،
<br />هر چه طاقت سوز آید در نظر؛
<br />چهره انسان Ù…Øروم از عدالت،
<br />دادخواه بی گناه،
<br />هست طاقت سوز تر.
<br />
<br />تا �رو ا�تادن این پرده،
<br />چشم جان من،
<br />از تماشا رویگردان است... .
<br />گریان است!
<br />
<br />
<br />�ریدون مشیری<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-86959511?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-860312522002-12-15T07:26:00.000-08:002002-12-15T07:26:23.613-08:00<b>زمستان</b>
<br />
<br />سلامت را نمی خواهند پاسخ گ�ت،
<br />سرها در گریبان است.
<br />کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گ�تن و دیدار یاران را.
<br />نگه جز پیش پا را دید، نتواند،
<br />که ره تاریک و لغزان است.
<br />Ùˆ گر دست Ù…Øبت سوی کس یازی،
<br />به اکراه آورد دست از بغل بیرون؛
<br />که سرما سخت سوزان است.
<br />
<br />ن�س کز گرماه سینه می آید برون، ابری شود تاریک.
<br />چو دیوار ایستد در پیش چشمانت.
<br />ن�س کاین است، پس دیگر چه داری چشم،
<br />ز چشم دوستان دور یا نزدیک؟
<br />
<br />مسیØای جوانمرد من! ای ترسای پیر پیرهن چرکین!
<br />هوا بس ناجوانمردانه سرد است... آی...
<br />دمت گرم و سرت خوش باد!
<br />سلامم را تو پاسخ گوی، در بگشای!
<br />منم من، میهمان هر شبت، لولی وش مغموم.
<br />منم من، سنگ تیپا خورده رنجور.
<br />منم، دشنام پست آ�رینش، نغمه ناجور.
<br />
<br />نه از رومم، نه از زنگم، همان بی رنگ بی رنگم.
<br />بیا بگشای در، بگشای، دل تنگم.
<br />ØریÙ�ا! میزبانا! میهمان سال Ùˆ ماهت پشت در چون موج Ù…ÛŒ لرزد.
<br />تگرگی نیست، مرگی نیست.
<br />صدائی گر شنیدی، صØبت سرما Ùˆ دندان است.
<br />
<br />من امشب آمدستم وام بگذارم.
<br />Øسابت را کنار جام بگذارم.
<br />Ú†Ù‡ Ù…ÛŒ گویی Ú©Ù‡ بی Ú¯Ù‡ شد، سØر شد، بامداد آمد؟
<br />Ù�ریبت Ù…ÛŒ دهد، بر آسمان این سرخی بعد از سØرگه نیست.
<br />ØریÙ�ا! گوش سرما برده است این، یادگار سیلی سرد زمستان است.
<br />و قندیل سپهر تنگ میدان، مرده یا زنده،
<br />به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود پنهان ست.
<br />ØریÙ�ا! رو چراغ باده را بÙ�روز، شب با روز یکسان است.
<br />
<br />سلامت را نمی خواهند پاسخ گ�ت.
<br />هوا دل گیر، درها بسته، سرها در گریبان، دست ها پنهان.
<br />ن�س ها ابر، دل ها خسته و غمگین،
<br />درختان اسکلت های بلور آجین،
<br />زمین دل مرده، سق� آسمان کوتاه،
<br />غبار آلوده مهر و ماه،
<br />زمستان است.
<br />
<br />مهدی اخوان ثالث (م. امید) - دی ماه 1334<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-86031252?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-845436122002-11-14T13:27:00.000-08:002002-11-14T13:27:41.220-08:00<b>اشک واپسین</b>
<br />
<br />به کویت با دل شاد آمدم با چشم تر ر�تم
<br />به دل امید درمان داشتم درمانده تر ر�تم
<br />
<br />تو کوته دستی ام می خواستی ورنه من مسکین
<br />به راه عشق اگر از پا در ا�تادم به سر ر�تم
<br />
<br />نیامد دامن وصلت به دستم هر چه کوشیدم
<br />ز کویت عاقبت با دامنی خون جگر ر�تم
<br />
<br />ØریÙ�ان هر یک آوردند از سودای خود سودی
<br />زیان آورده من بودم که دنبال هنر ر�تم
<br />
<br />ندانستم که تو کی آمدی ای دوست کی ر�تی
<br />به من تا مپده آوردند من از خود به در ر�تم
<br />
<br />مرا آزردی و گ�تم که خواهم ر�ت از کویت
<br />بلی ر�تم ولی هرجا که ر�تم در به در ر�تم
<br />
<br />به پایت ریختم اشکی و ر�تم در گذر از من
<br />ازین ره برنمی گردم Ú©Ù‡ چون شمع سØر رÙ�تم
<br />
<br />تو رشک آ�تابی کی به دست سایه می آیی
<br />دریغا آخر از کوی تو با غم همس�ر ر�تم
<br />
<br />هوشنگ ابتهاج - ه.ا.سایه - تهران، آبان 1327<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-84543612?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-841875242002-11-07T12:24:00.000-08:002002-11-07T12:24:05.730-08:00<b>با من بمان</b>
<br />
<br />ترسیده ام و کرخت
<br />شب است و
<br />دهشت و
<br />نغمه ن�س
<br />و تنها شعاع نور
<br />هاله کوچک ماه است
<br />که سوراخ کرده چادر شب را
<br />و بس
<br />[]
<br />ترس را در من راهی نخواهد بود
<br />تا که با من هستی، هان
<br />با من بمان
<br />[]
<br />سواد قلعه دژخیمان یکپای کور
<br />بر قله صخره سیاه دور
<br />نشسته به میدانگاه
<br />و پرواز خ�اشان
<br />سایه در سایه می زند
<br />در دو سوی راه
<br />[]
<br />کنار تو
<br />بی ترس
<br />می شوم روان
<br />با من بمان
<br />[]
<br />آنان که رهایم نمی کردند
<br />رهایشان کردم
<br />و هم آنگونه که آنان
<br />که رهایم کردند
<br />و چه والا رهایشی از رها بودنم با تو
<br />در تضاد همزمان
<br />با من بمان
<br />[]
<br />نه آنکه قصد رسیدن به قله ام باشد
<br />نه آنکه کشتن دژخیمانم مقصود
<br />تنها، ر�تن
<br />تا رسیدن به سپیده دمان
<br />با من بمان
<br />[]
<br />ترس نشسته در کمین
<br />دستانش
<br />بالا از هر سوی
<br />تا کشد مرا به زمین
<br />[]
<br />نه بخاطر من
<br />بخاطر باورت به روزهای روشن
<br />به خاطر آن ایمان
<br />با من بمان
<br />
<br /><a href="http://www.javidi.com/poetry/" target="_blank">�رهاد جاویدی</a> - تهران، ۱۹۹۶ <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-84187524?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-838233802002-10-31T05:59:00.000-08:002002-10-31T06:01:13.000-08:00<b>مثنوی</b>
<br />
<br />هیچ عاشق خود نباشد وصل جو
<br />که نه معشوق بود جویای او
<br />
<br />چون در این دل برق مهر دوست جست
<br />اند آن دل دوستی می دان که هست
<br />
<br />در دل تو مهر ØÙ‚ چون شد دو تو
<br />هست ØÙ‚ را بی گمانی مهر تو
<br />
<br />هیچ بانگ ک� زدن ناید به در
<br />از یکی دست تو، بی دستی دگر
<br />
<br />Øکمت ØÙ‚ در قضا Ùˆ در قدر
<br />کرد ما را عاشقان همدگر
<br />
<br />جمله اجزای جهان ز آن ØÚ©Ù… پیش
<br />ج�ت ج�ت و عاشقان ج�ت خویش
<br />
<br />آسمان مرد و زمین زن در خرد
<br />هرچه آن انداخت این می پرورد
<br />
<br />چون نماند گرمیش ب�رسند او
<br />چون نماند تری و نم بدهد او
<br />
<br />هست سرگردان �لک انر ز من
<br />همچو مردان گردمکسب بهر زن
<br />
<br />وین زمین کدبانویها می کند
<br />بر ولادات و رضاعش می تند
<br />
<br />پس زمین و چرخ را دان هوشمند
<br />چونکه کار هوشمندان می کند
<br />
<br />گر نه از هم این دو دلبر می مزند
<br />پس چرا چون ج�ت در هم می خزند
<br />
<br />بی زمین کی گل بروید و ارغوان
<br />پس چه زاید ز آب و تاب آسمان؟
<br />
<br />میل اندر مرد Ùˆ زن ØÙ‚ زان نهاد
<br />تا بقا یابد جهان زین اتØاد
<br />
<br />میل هر جزوی به جزوی هم نهد
<br />ز اتØاد هر دو تولیدی زهد
<br />
<br />روز و شب ظاهر هر دو ضد و دشمنند
<br />لیک هر دو یک Øقیقت Ù…ÛŒ تنند
<br />
<br />هر یکی خواهان دگر را همچو خویش
<br />از پی تکمیل �عل و کار خویش
<br />
<br />زانکه بی شب دخل نبود طبع را
<br />پس چه اندر خرج آرد روزها
<br />
<br />مولانا جلال الدین Ù…Øمد بلخی (مولوی)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-83823380?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-834525342002-10-24T02:49:00.000-07:002003-04-04T06:16:50.000-08:00<b>گزیده ای از "آرش کمانگیر"</b>
<br />
<br />"گ�ته بودم زندگی زیباست.
<br />گ�ته و ناگ�ته، ای بس نکته ها کاینجاست.
<br />آسمان باز؛
<br />آ�تاب زر؛
<br />باغهای گل؛
<br />دشتهای بی در و پیکر؛
<br />
<br />سر برون آوردن گل از درون بر�؛
<br />تاب نرم رقص ماهی در بلور آب؛
<br />بوی خاک عطر باران خورده در کهسار؛
<br />خواب گندم زارها در چشمه مهتاب؛
<br />آمدن، ر�تن، دویدن؛
<br />در غم انسان نشستن؛
<br />یا به پای شادمانی های مردم پای کوبیدن؛
<br />
<br />کارکردن، کار کردن،
<br />آرمیدن،
<br />چشم انداز بیابان های خشک و تشنه را دیدن؛
<br />جرعه هایی از سبوی تازه آب پاک نوشیدن.
<br />
<br />گوسÙ�ندان را سØرگاهان به سوی کوه راندن؛
<br />همن�س با بلبل کوهی آواره، خواندن؛
<br />در تله ا�تاده آهو بچگان را شیر دادن؛
<br />نیمروز خستگی را در پناه دره ماندن؛
<br />
<br />گاه گاهی،
<br />زیر سق� این س�الین بام های مه گر�ته،
<br />قصه های در هم غم را ز نم نم های بارانها شنیدن؛
<br />بی تکان گهواره رنگین کمان را،
<br />در کنار بام دیدن؛
<br />
<br />یا شب بر�ی،
<br />پیش آتش ها نشستن،
<br />دل به رویاهای دامنگیر و گرم شعله بستن...
<br />
<br />آری، آری، زندگی زیباست.
<br />زندگی آتشگهی دیرنده پابرجاست.
<br />گر بی�روزیش، رقص شعله اش در هر کران پیداست.
<br />ورنه، خاموش است و خاموشی گناه ماست."
<br />
<br />
<br />سیاوش کسرایی<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-83452534?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-832539502002-10-20T09:16:00.000-07:002002-10-20T09:46:01.000-07:00<b>میعاد</b>
<br />
<br />در �راسوی مرزهای تنت
<br />تو را دوست می دارم.
<br />[]
<br />آینه ها و شب پره های مشتاق را به من بده
<br />روشنی و شراب را
<br />آسمان بلند و کمان گشاده پل
<br />پرنده ها Ùˆ قوس Ù‚Ø²Ø Ø±Ø§
<br />به من بده
<br />و راه آخرین را
<br />در پرده ای که می زنی مکرر کن.
<br />[]
<br />در �راسوی مرزهای تنم
<br />تو را دوست می دارم.
<br />
<br />در آن دور دست بعید
<br />که رسالت اندامها پایان می پذیرد
<br />و شعله و شور تپشها و خواهشها به تمامی
<br />�رو می نشیند
<br />و هر معنا قالب ل�ظ را وا می گذارد
<br />چنان چون روØÛŒ
<br />که جسد را در پایان س�ر
<br />تا به هجوم کرکسهای پایانش وانهد...
<br />[]
<br />در �راسوهای عشق
<br />تو را دوست می دارم
<br />در �راسوهاس پرده و رنگ...
<br />
<br />در �راسوهای پیکرهایمان
<br />با من وعده دیداری بده...
<br />
<br />اØمد شاملو - اردیبهشت 43<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-83253950?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-830086242002-10-15T04:11:00.000-07:002002-10-15T04:11:02.776-07:00<b>رود Ùˆ راه</b>
<br />
<br />رود، مواج بلورین، زیر بال آ�تاب
<br />تن رها کرده میان بسترش،
<br />تا انتهای دره، سرشار از سبکباری
<br />Ø±ÙˆØ Ø²Ù† در پیکرش جاری
<br />
<br />گیسوان را، گاه، روی سینه
<br />گاهی تا میان ساق های نرم و رقصان و هوسناکش �رو می ریخت
<br />
<br />بازوان را بر درخت و سبزه می آویخت
<br />چهره آئینه وارش را پذیرای هزاران نقش نو می کرد
<br />رنگ ابر و آسمان و کوه و جنگل را درو می کرد.
<br />
<br />
<br />هم ترنم بود، هم �ریاد
<br />هم نوازش داشت، هم پرخاش
<br />هم چراغ ا�روز گلشن بود و هم سیلاب بنیان کن
<br />این همه ا�سونگری را، - آه - می دیدی تو هم،
<br />ای کاش!
<br />
<br />
<br />گرم پو، جانبخش، زاینده
<br />در مسیر دلکش دلخواه
<br />نرم می سائید تن، بر پیکر همبستر خود، راه!
<br />[]
<br />راه، اما، در کنارش
<br />بار سنگین لگدهای زمان بر دوش
<br />پاس جان رود را،
<br />گردن نهاده، بی زبان، خاموش
<br />بادپای روزگارانش �رو پاشیده بذ اندام گرد
<br />در نگاه بردبارش، بازتاب Ø±ÙˆØ Ù…Ø±Ø¯!
<br />با تماشای جمال او ص�ا می کرد!
<br />[]
<br />رود از هر جا دلش می خواست،
<br />Øتی از میان سنگ خارا،
<br />راه وا می کرد.
<br />گاه با همراه می پیوست و،
<br />گاهی راه خود از او جدا می کرد.
<br />پاسخ این سرکشی را،
<br />راه، پل می بست بر اندام او
<br />تا کنارش، آن سوی دیگر
<br />�رود آ�ید.
<br />وز همان بالا
<br />Ù„Øظه هائی روی در رو
<br />دیده بر رخسار آن طناز بگشاید.
<br />خسته را گهگاه ازین پهلو به پهلوی دگر
<br />غلتیدنی باید!
<br />[]
<br />گرچه این یک دلربائی را و آن دیگر صبوری را
<br />ز Øد برده ست
<br />سر نوشت راه و رود
<br />اینچنین با هم گره خورده ست
<br />آشتی یا قهر،
<br />ناخشنود یا خشنود
<br />این دو، تا پایان عالم،
<br />در کنار یکدیگر خواهند بود!
<br />
<br />�ریدون مشیری<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-83008624?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-828647432002-10-11T17:13:00.000-07:002002-10-27T12:34:12.000-08:00<b>نسیمی از دیار آشتی</b>
<br />
<br />باری، اگر روزی کسی از من بپرسد
<br />«چندی که در روی زمین بودی چه کردی»؟
<br />من، می گشایم پیش رویش د�ترم را
<br />گریان و خندان، بر می ا�رازم سرم را
<br />آنگاه، می گویم که: بذری نو �شانده ست.
<br />تا بشک�د، تا بر دهد، بسیار مانده است.
<br />[]
<br />در زیر این نیلی سپهر بی کرانه
<br />چندان که یارا داشتم، در هر ترانه
<br />نام بلند عشق را تکرار کردم
<br />با این صدای خسته، شاید، خ�ته ای را
<br />در چار سوی این جهان بیدار کردم
<br />
<br />من مهربانی را ستودم
<br />من با بدی پیکار کردم
<br />
<br />«پژمردن یک شاخه گل» را رنج بردم
<br />«مرگ قناری در ق�س» را غصه خوردم
<br />وز غصه مردم شبی صدبار مردم.
<br />[]
<br />شرمنده از خود نیستم گر چون مسیØا،
<br />آنجا که �ریاد از جگر باید کشیدن؛
<br />من، با صبوری، بر جگر دندان �شردم!
<br />[]
<br />اما اگر پیکار با نابخردان را
<br />شمشیر باید می گر�تم
<br />بر من نگیری، من به راه مهر ر�تم.
<br />در چشم من، شمشیر در مشت،
<br />یعنی کسی را می توان کشت!
<br />[]
<br />در راه باریکی که از آن می گذشتیم،
<br />تاریکی بی دانشی بیداد می کرد!
<br />ایمان به انسان، شبچراغ راه من بود!
<br />شمشیر دست اهرمن بود!
<br />تنها Ø³Ù„Ø§Ø Ù…Ù† در این میدان سخن بود!
<br />[]
<br />شعرم اگر در خاطری آتشی نی�روخت
<br />اما دلم چون چوب تر، از هر دو سر سوخت
<br />برگی از این د�تر بخوان، شاید بگویی:
<br />- آیا که از این می تواند بیشتر سوخت!؟
<br />[]
<br />شب های بی پایان نخ�تم
<br />پیغام انسان را به انسان، باز گ�تم
<br />
<br />ØرÙ�Ù…ØŒ نسیمی از دیار آشتی بود
<br />در خارزار دشمنی ها
<br />شاید که تو�انی گران بایست می بود
<br />تا برکند بنیان این اهریمنی ها،
<br />[]
<br />پیران پیش از ما نصیØت وار Ú¯Ù�تند:
<br />-«دیر ست.. دیر ست...
<br />تاریکی Ø±ÙˆØ Ø²Ù…ÛŒÙ† را
<br />نیروی صد چون ما، ندایی در کویرست!
<br />«نوØÛŒ دیگر Ù…ÛŒ باید Ùˆ توÙ�ان دیگر»
<br />«دنیای دیگر ساخت باید
<br />وز نو در آن انسان دیگر»!
<br />[]
<br />اما هنوز این مرد تنهای شکیبا
<br />با کوله بار شوق خود ره می سپارد
<br />تا از دل این تیرگی نوری بر آرد،
<br />در هر کناری شمع شعری می گذارد.
<br />
<br />اعجاز انسان را هنوز امید دارد!
<br />
<br />�ریدون مشیری<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-82864743?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-825553512002-10-05T05:56:00.000-07:002002-10-05T05:56:01.553-07:00<b>گل باغ آشنایی</b>
<br />
<br />گل من، پرنده ای باش و به باغ باد بگذر
<br />مه من، شکو�ه ای باش و به دشت آب بنشین
<br />گل باغ آشنایی، گل من، کجا شک�تی؟
<br />که نه سرو می شناسدت
<br />نه چمن سراغ دارد
<br />نه کبوتری که پیغام تو آورد به بامی
<br />نه به دست مست بادی گل آتشین جامی
<br />نه بن�شه ای نه بویی
<br />نه نسیم و گ�ت و گویی
<br />نه کبوتران پیغام
<br />نه باغهای روشن
<br />گل من میان گلهای کدام دشت خ�تی؟
<br />به کدام راه خواندی
<br />به کدام راه ر�تی، مه من
<br />تو، راز ما را، به کدام دیو گ�تی؟
<br />که بریده ریشه مهر، شکسته شیشه دل
<br />منم این گیاه تنها
<br />به گلی امید بسته ...
<br />همه شاخه ها شکسته!
<br />به امیدها نشستیم و به یادها شک�تیم
<br />در آن سیاه منزل
<br />به هزار وعده ماندیم
<br />به یک �ریب خ�تیم ...
<br />
<br />م. آزاد<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-82555351?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-824386952002-10-02T16:15:00.000-07:002002-10-02T16:15:08.336-07:00<b>خوشی من</b>
<br />
<br />مرا ز هر چه که نیکوست در جهان پی آن
<br />به طیب خاطر روشن مدام کوشیدن
<br />خوش است مثل بهائم گریز از ره شهر
<br />چو رود از پی کهسارها خروشیدن
<br />شب دراز نشستن به صØبت یاران
<br />به یاد ر�ته و ذکر گذشته جوشیدن
<br />ز نان بیخته با گندم سیه خوردن
<br />از آب چشمه کوه «کلار» نوشیدن
<br />شکار کردن و کار و کتاب و گوشه «یوش»
<br />چنانکه زیبد بر مرد، ساده پوشیدن
<br />به کوه، بانگ دلاویز زنگهای رمه
<br />ز مبدائی که نباشد عیان، نیوشیدن
<br />به نغمه طبری خواندن و برابر آن
<br />در گشاده �رسوده، گاو دوشیدن.
<br />
<br />نیما یوشیج - آستارا 3 خرداد 1310<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-82438695?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-822468162002-09-28T14:14:00.000-07:002002-09-28T14:22:11.000-07:00<b>بر سر قایقش</b>
<br />
<br />بر سر قایقش اندیشه کنان قایق بان
<br />دائما می زند از رنج س�ر بر سر دریا �ریاد:
<br />اگرم کشمکش موج سوی ساØÙ„ راهی Ù…ÛŒ داد.
<br />
<br />سخت طو�ان زده روی دریاست
<br />ناشکیباست به دل قایق بان
<br />شب پر از Øادثه. دهشت اÙ�زاست.
<br />
<br />بر سر ساØÙ„ هم لیکن اندیشه کنان قایق بان
<br />ناشکیباتر بر می شود از او �ریاد:
<br />کاش بازم ره بر خطه ی دریای گران می ا�تاد!
<br />
<br />نیما یوشیج <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-82246816?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-821446102002-09-26T06:56:00.000-07:002002-09-28T14:17:15.000-07:00<b>در میکده</b>
<br />
<br />در میکده ام؛ چو من بسی اینجا هست.
<br />Ù…ÛŒ Øاضر Ùˆ من نبرده ام سویش دست.
<br />باید امشب ببوسم این ساقی را!
<br />اکنون گویم، که نیستم بیخود و مست.
<br />
<br />در میکده ام؛ دگر کسی اینجا نیست.
<br />و اندر جامم دگر نمی صهبا نیست.
<br />مجروØÙ… Ùˆ مستم Ùˆ عسس Ù…ÛŒ بردم.
<br />مردی، مددی، اهل دلی، آیا نیست؟!
<br />
<br />مهدی اخوان ثالث - تهران، اس�ند 1333<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-82144610?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-818684952002-09-20T06:03:00.000-07:002002-09-20T06:09:46.000-07:00<b>شعر بهار</b>
<br />
<br />گ�تند آزادی و به بند کشیده شدند
<br />گ�تند قانون و به بند کشیده شدند
<br />دلمان تپید با دلشان
<br />سکوتشان هم معنا داشت
<br />از اشاراتشان امید می رویید
<br />ما سبز شدیم و آسمان آبی شد
<br />گ�تیم می رویم
<br />همه چشمان پر از نگاه
<br />ر�تن که در هم موج می زد
<br />چسان خروش!
<br />"آمد بهار باز"
<br />این بود بانگ ما
<br />دلهایمان چکید در دستهایمان
<br />با هم یکی شدن
<br />Øسی Ú†Ù‡ تازه داشت
<br />آن تازه نوجوان
<br />قلبش پر از سرود و غرور چو آ�تاب
<br />چشمان به قله دوخت
<br />"اینست راه ما"
<br />ر�ت، باید گزید
<br />ماندن دگر بس است
<br />چون بشکنم سکوت
<br />خواهد دمید عشق
<br />عشقم به میهنم
<br />باز از نهان جهید
<br />تبدار شد تنم
<br />تاکی تو بهتری؟
<br />من خوار و ناتوان؟
<br />تا چند هر ن�س شودم منتی به سر؟
<br />من نیز از ازل
<br />انسان و عاقل و مختار بوده ام
<br />کو هست و بایدم؟
<br />اینجا در این میان
<br />بین من و خدا
<br />پروردگار من
<br />یار همیشگی
<br />"چنین بود؟" او گ�ت به قلبم
<br />Ùˆ من آن ÙˆØÛŒ پاک را
<br />باور نموده ام
<br />در Ø±ÙˆØ Ø®ÙˆÛŒØ´
<br />به �رمان عقل خود
<br />آمد به سان عقل
<br />عین گواه دل
<br />زان پس به جان دوید
<br />شورم به سر دوان
<br />اینسان شدیم باز
<br />هر یک به گونه ای
<br />آتش به جانمان
<br />از درد بی کسان
<br />تزویر ناکسان
<br />باید نهاد پای
<br />در راه
<br />راه عشق
<br />عشقم به میهنم
<br />مشتم گره نمود
<br />آوخ بدید باز
<br />چشمان من ستم
<br />دیدم دوباره رنگ
<br />در چشم مردمان
<br />دیدم دوباره که همرنگ ما نبود
<br />زین پایه اختلا�
<br />در ØÙ‚ Ùˆ اØترام
<br />از چه، چگونه بود؟
<br />آنگاه آمدند!
<br />شوری چو ما به جان
<br />مغرور و استوار
<br />همگام پر ز نور
<br />اوست! می دانم اوست!
<br />سخنش را شنیده ام
<br />گ�ت آنچه بود به رواییم عاقبت
<br />همسایه هم دوید
<br />او هم شک�ته بود
<br />دیدم که زمزمه بر لب چه می کند!
<br />آری ترانه بود
<br />وطن! ایران من!؟
<br />"ای مرز پر گوهر"
<br />خاکت هماره چو سرچشمه هنر
<br />ناگه نگاهمان
<br />خطی ز قلبمان
<br />دیدیم هر دو به یک آن شراره ای
<br />بسان درخشان ستاره ای
<br />
<br />صبری کنون عزیز
<br />نزدیک شد سØر
<br />
<br />آزاده �رشیدی
<br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-81868495?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-814764402002-09-11T15:13:00.000-07:002002-09-11T15:13:32.283-07:00<b>قدر مرد</b>
<br />
<br />بگذر شبی به خلوت این همنشین درد
<br />تا Ø´Ø±Ø Ø¯Ù‡Ù… Ú©Ù‡ غمت با دلم Ú†Ù‡ کرد
<br />
<br />خون می رود نه�ته ازین زخم اندرون
<br />ماندم خموش و آه که �ریاد داشت درد
<br />
<br />این طر�ه بین که با همه سیل بلا که ریخت
<br />داغ Ù…Øبت به دلها نگشت سرد
<br />
<br />من بر نخیزم از سر راه و�ای تو
<br />از هستی ام اگرچه برانگیختند گرد
<br />
<br />روزی که جان �دا کنمت باورت شود
<br />دردا که جز به مرگ نسنجند قدر مرد
<br />
<br />ساقی بیار جام صبوØÛŒ Ú©Ù‡ شب نماند
<br />وان لعل �ام خنده زد از جام لاجورد
<br />
<br />باز آید آن بهار و گل سرخ بشک�د
<br />چندین مثال از ن�س سرد و روی زرد
<br />
<br />در کوی او که جز دل بیدار ره نیا�ت
<br />کی می رسند خانه پرستان خوابگرد
<br />
<br />خونی Ú©Ù‡ ریخت از دل ما سایه ØÛŒÙ� نیست
<br />گر زین مایه آب خورد تیغ همنبرد
<br />
<br />ه.ا.سایه (هوشنگ ابتهاج) - تهران، بهمن 1347<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-81476440?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-813230732002-09-08T12:36:00.000-07:002002-09-08T12:36:52.853-07:00<b>دستهامان
<br />نرسیده ست به هم...</b>
<br />
<br />از دل و دیده، گرامی تر هم
<br /> آیا هست؟
<br />
<br />-دست،
<br /> آری، ز دل و دیده گرامی تر؛
<br /> دست!
<br />[]
<br />زین همه گوهر پیدا و نهان در تن و جان،
<br />بی گمان دست گرانقدرتر است.
<br />
<br />هرچه Øاصل Ú©Ù†ÛŒ از دنیا،
<br /> دستاوردست!
<br />هر چه اسباب جهان باشد، در روی زمین،
<br />دست دارد همه را زیر نگین!
<br />سلطنت را که شنیده است چنین؟!
<br />[]
<br />شر� دست همین بس که نوشتن با اوست!
<br />خوشترین مایه دلبستگی من با اوست.
<br />[]
<br />در �رو بسته ترین دشواری،
<br />در گرانبارترین نومیدی،
<br />بارها بر سر خود، بانگ زدم؛
<br />- هیچت ار نیست مخور خون جگر،
<br /> دست که هست!
<br />بیستون را یاد آر،
<br />دست هایت را بسپار به کار،
<br />کوه را چون پر کاه از سر راهت بردار!
<br />[]
<br />وه چه نیروی شگ�ت انگیزی است،
<br />دست هائی که به هم پیوسته است!
<br />به یقین، هر که به هر جای، در آید از پای
<br />دست هایش بسته است!
<br />[]
<br />دست در دست کسی،
<br /> یعنی: پیوند دو جان!
<br />دست در دست کسی
<br /> یعنی: پیوند دو عشق!
<br />دست در دست کسی داری اگر،
<br /> دانی، دست،
<br />چه سخن ها که بیان می کند از دوست به دوست؛
<br />
<br />Ù„Øظه ای چند Ú©Ù‡ از دست طبیب،
<br />گرمی مهر به پیشانی بیمار رسد؛
<br />نوشداروی ش�ا بخش تر از داروی اوست!
<br />[]
<br />چون به رقص آئی و سر مست بر ا�شانی دست،
<br />پرچم شادی و شوق است که ا�راشته ای!
<br />لشکر غم خورد از پرچم دست تو شکست!
<br />[]
<br />دست، گنجینه مهر و هنر است:
<br />خواه بر پرده ساز،
<br />خواه در گردن دوست،
<br />خواه بر چهره نقش،
<br />خواه بر دنده چرخ،
<br />خواه بر دسته داس،
<br />
<br />خواه در یاری نابینائی،
<br />خواه در ساختن �ردائی!
<br />[]
<br />آنچه آتش به دلم می زند، اینک، هر دم
<br />سرنوشت بشرست،
<br />داده با تلخی غم های دگر دست به هم!
<br />
<br />بار این درد و دریغ است که ما
<br />تیرهامان به هد� نیک رسیده است، ولی
<br />دست هامان، نرسیده است به هم!
<br />
<br />�ریدون مشیری<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-81323073?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-811461222002-09-04T09:54:00.000-07:002002-09-08T23:30:06.000-07:00<b>یاغی</b>
<br />
<br />بر لبانم غنچه لبخند پژمرده است
<br />نغمه ام دلگیر و ا�سرده است
<br />نه سرودی؛ نه سروری
<br />نه هماوازی نه شوری
<br />زندگی گویی ز دنیا رخت بر بسته است.
<br />یا که خاک مرده روی شهر پاشیده است.
<br />این چه آیینی؟ چه قانونی؟ چه تدبیری است؟
<br />من از این آرامش سنگین و صامت عاصیم دیگر
<br />من از این آهنگ یکسان و مکرر عاصیم دیگر
<br />
<br />من سرودی تازه می خواهم
<br />جنبشی؛ شوری؛ نشاطی، نغمه ای، �ریادهایی تازه می جویم
<br />من به هر آیین و مسلک کو، کسی را از تلاشش باز دارد یاغیم دیگر
<br />من تو را در سینه امید دیرینسال خواهم کشت
<br />من امید تازه می خواهم
<br />ا�تخاری آسمان گیر و بلند آوازه می خواهم
<br />
<br />کرم خاکی نیستم اینک تا بمانم در مخاک خویشتن خاموش!
<br />نیستم شبکور که از خورشید روشنگر بدوزم چشم
<br />آ�تابم من که یکجا، یکزمان ساکت نمی مانم.
<br />با پر زرین خورشید اÙ�Ù‚ پیمای Ø±ÙˆØ Ø®ÙˆÛŒØ´
<br />من تن بکر همه گلهای ÙˆØØ´ÛŒ را نوازش Ù…ÛŒ کنم هر روز
<br />جویبارم من که تصویر هزاران پرده در پیشانیم پیداست
<br />موج بی تابم Ú©Ù‡ بر ساØÙ„ صدÙ�های پری Ù…ÛŒ آورم همراه
<br />کرم خاکی نیستم. من آ�تابم.
<br />جویبارم، موج بی تابم،
<br />
<br />تا به چند اینگونه در یک دخمه بی پرواز ماندن؟
<br />تا به چند اینگونه با صد نغمه بی آواز ماندن؟
<br />شهپر ما آسمانی را به زیر چنگ پرواز بلندش داشت
<br />Ø¢Ù�تابی را به خواری در Øریم ریشخندش داشت
<br />گوش سنگین خدا از نغمه شیرین ما پر بود
<br />زانوی نص� النهار از پایکوب پر غرور ما
<br />چو بید از باد می لرزید
<br />اینک آن آواز و پرواز بلند و این خموشی و زمینگیری؟
<br />اینک آن همبستری با دختر خورشید
<br />و این همخوابگی با مادر ظلمت
<br />من هر گز سر به تسلیم خدایان هم نخواهم داد،
<br />گردن من زیر بار کهکشان هم خم نمی گردد
<br />
<br />زندگی یعنی تکاپو
<br />زندگی یعنی هیاهو
<br />زندگی یعنی شب نو، روز نو، اندیشه نو
<br />زندگی یعنی غم نو، Øسرت نو، پیشه نو
<br />زندگی بایست سرشار از تکان و تازگی باشد
<br />زندگی بایست در پیچ Ùˆ خم راهش ز الوان Øوادث رنگ بپذیرد
<br />زندگی بایست یک دم "یک Ù†Ù�س Øتی"
<br />ز جنبش وا نماند.
<br />گرچه این جنبش برای مقصدی بیهوده باشد.
<br />***
<br />زندگی همچنان آب است
<br />آب اگر راکد بماند، چهره اش ا�سرده خواهد گشت
<br />و بوی گند می گیرد.
<br />در ملال آبگیرش غنچه لبخند می میرد.
<br />آهوان عشق از آب گل آلودش نمی نوشند.
<br />مرغکان شوق در آئینه تارش نمی جوشند.
<br />من سر تسلیم بر درگاه هر دنیای نادیده �رو می آورم جز مرگ.
<br />من ز مرگ از آن نمی ترسم که پایانیست بر طور یک آغاز.
<br />بیم من از مرگ یک ا�سانه دلگیر بی آغاز و پایان است.
<br />من سرودی را که عطری کهنه در گلبرگ ال�اظش نهان باشد نمی خواهم.
<br />من سرودی تازه خواهم خواند، کش گوش کسی نشنیده باشد.
<br />من نمی خواهم به عشقی سالیان پایبند بودن
<br />من نمی خواهم اسیر سØر یک لبخند بودن
<br />من نه بتوانم شراب ناز از یک چشم نوشیدن
<br />من نه بتوانم لبی را بارها با شوق بوسیدن
<br />من تن تازه، لب تازه، شراب تازه، عشق تازه می خواهم.
<br />قلب من با هر تپش یک آرمان تازه می خواهد.
<br />سینه ام با هر ن�س یک شوق، یا یک درد بی اندازه می خواهد
<br />من زبانم لال- Øتی یک خدا را سجده کردن، قرن ها او را پرستیدن، نمی خواهم.
<br />من خدای تازه می خواهم
<br />گرچه او با آتش ظلمش بسوزاند سراسر ملک هستی را
<br />گرچه او رونق دهد آیین مطرود بت پرستی را
<br />من به ناموس قرون بردگیها یاغیم
<br />یاغیم من، یاغیم من. گو بگیرندم، بسوزندم
<br />گو به دار آرزوهایم بیاویزند
<br />Ú¯Ùˆ بسنگ ناØÙ‚ تکÙ�یر
<br />استخوان شعر عصیان قرونم را �رو کوبند
<br />من از این پس یاغیم دیگر.
<br />
<br />دکتر هوشنگ ش�ا<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-81146122?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-806999872002-08-25T14:05:00.000-07:002002-09-08T23:31:48.000-07:00<b>نقش</b>
<br />
<br />نقش پایی مانده بود از من، به ساØÙ„ØŒ چند جا
<br />ناگهان، شد Ù…Øو،
<br /> با �ریاد موجی سینه سا!
<br />آنکه یکدم، بر وجود من، گواهی داده بود؛
<br />از سر انکار، می پرسید: کو؟ کی؟
<br /> کی؟ کجا؟
<br />ساعتی بر موج Ùˆ بر آن جای پا Øیران شدم
<br />از زبان بی زبانان می شنیدم نکته ها:
<br />
<br />این جهان: دریا،
<br /> زمان: چون موج،
<br /> ما: مانند نقش،
<br />Ù„Øظه ای مهمان این هستی ده هستی ربا!
<br />[]
<br />یا سبک پروازتر از نقش، مانند Øباب،
<br />بر تلاطم های این دریای بی پایان رها
<br />
<br />Ù„Øظه ای هستیم سرگم تماشا ناگهان،
<br />یک قدم آن سوی تر، پیوسته با باد هوا!
<br />[]
<br />باز می گ�تم: نه! این سان داوری بی شک خطاست.
<br />�رق بسیارست بین نقش ما، با نقش پا.
<br />
<br />Ù�رق بسیارست بین جان انسان Ùˆ Øباب
<br />هر دو بر بادند، اما کارشان از هم جدا:
<br />
<br />مردمانی جان خود را بر جهان ا�زوده اند
<br />آ�تاب جان شان در تار و پود جان ما!
<br />
<br />مردمانی رنگ عالم را دگرگون کرده اند
<br />هر یکی در کار خود نقش آ�رین همچون خدا!
<br />[]
<br />هر Ú©Ù‡ بر Ù„ÙˆØ Ø¬Ù‡Ø§Ù† نقشی Ù†ÛŒÙ�زاید ز خویش،
<br />بی گمان چون نقش پا Ù…ØÙˆ است در موج Ù�نا
<br />
<br />نقش هستی ساز باید نقش بر جا ماندنی
<br />تا چو جان خود جهان هم جاودان دارد تو را!
<br />
<br />�ریدون مشیری<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-80699987?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-805634162002-08-22T04:07:00.000-07:002002-08-23T00:31:34.000-07:00ای که چشمان قشنگت به دلم می خندد
<br />ای تو گ�تار قشنگت دهنم می بندد
<br />تو که با قلب من اینگونه بدین سان کردی
<br />ای تو زیبا، تو که جانانه به من می خندی:
<br />بارها گ�ته ام و لیک ز آرامش این درد درونکاه دلم می گویم:
<br />"که تو چون مصرع شعری زیبا - سطر برجسته ای از زندگی من هستی"
<br />
<br />Ù…Øمد رنجی<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-80563416?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-804350812002-08-19T10:04:00.000-07:002002-08-19T10:04:00.596-07:00طرائÙ� Ù�رو خوانده ای بارها
<br />بخوان طر�ه ای نیز از تارها
<br />
<br />اگر بر صدا سنج بندی دو سیم
<br />که باشند اندر شرایط سهیم
<br />
<br />به جاشان بدان سان کنی استوار
<br />که یک صوتی اصلی دهند انتشار
<br />
<br />یکی را چو در ارتعاش آوری
<br />شود مرتعش خود به خود دیگری
<br />
<br />هماهنگ همسایه دردمند
<br />بر آرد ز دل ناله های بلند
<br />
<br />در این غم سرا تا که سر زنده ام
<br />من این تار غمخوار لرزانده ام
<br />
<br />کسی گر بر آرد ز دردی خروش
<br />ز من بر نیاید که باشم خموش
<br />
<br />دکتر عبدالعلی طاعتی<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-80435081?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-803858262002-08-18T02:22:00.000-07:002002-08-18T02:22:37.696-07:00ما چون دو دریچه، روبه روی هم،
<br />آگاه ز هر بگو مگوی هم.
<br />هر روز سلام و پرسش و خنده،
<br />هر روز قرار روز آینده.
<br />عمر آینه بهشت، اما ... آه
<br />بیش از شب و روز تیر و دی کوتاه.
<br />اکنون دل من شکسته و خسته ست،
<br />زیرا یکی از دریچه ها بسته ست.
<br />نه مهر �سون، نه ماه جادو کرد،
<br />ن�رین به س�ر، که هر چه کرد او کرد.
<br />
<br />مهدی اخوان ثالث(م. امید). تهران، دی 1335<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-80385826?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-803525902002-08-17T01:08:00.000-07:002002-08-17T01:08:34.516-07:00می خواه و گل ا�شان کن از دهر چه می جویی
<br />این Ú¯Ù�ت سØرگه Ú¯Ù„ بلبل تو Ú†Ù‡ Ù…ÛŒ گویی
<br />
<br />مسند به گلستان بر تا شاهد و ساقی را
<br />لب گیری و رخ بوسی می نوشی و گل بویی
<br />
<br />شمشاد خرامان کن و آهنگ گلستان کن
<br />تا سرو بیاموزد از قد تو دلجویی
<br />
<br />تا غنچه خندانت دولت به که خواهد داد
<br />ای شاخ گل رعنا از بهر که می رویی
<br />
<br />چون شمع نکو رویی در رهگذر باد است
<br />طر� هنری بربند از شمع نکورویی
<br />
<br />امروز که بازارت پر جوش خریدار است
<br />دریاب و بنه گنجی از مایه نیکویی
<br />
<br />آن طره که هر جعدش صد نا�ه چین ارزد
<br />خوش بودی اگر بودی بوییش ز خوشخویی
<br />
<br />هر مرغ به دستانی در گلشن شاه آمد
<br />بلبل به نواسازی ØاÙ�ظ به غزل گویی
<br />
<br />ØاÙ�ظ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-80352590?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-802847702002-08-15T11:10:00.000-07:002002-08-15T11:10:35.873-07:00<b>خرمن ها</b>
<br />
<br />گر چه میرد آنکه ا�شاند به خاکی تخم - می گوید " کلا� " -
<br />کودکان نو خاسته خرمنش را گرد آورند
<br />تا از آن گردند بهره ور ...
<br />این سخن بر جاست. هنگام بهاران کشتزاران چون گل بشک�ته می گردند.
<br />در میان کشتزاران، شادمانه بهر کار آش�ته می گردند.
<br />خنده خواهد بست بر لب، روی گندمها شقایق. آه! بعد از ما
<br />می خرامند آن نگاران، نازک اندامان، میان ره، بسوی کشتگاهان
<br />روز تابستان هلاک از خنده های گرم خواهد شد...
<br />کشته ی گندم به زیر پای خرمنکوب دیگر نرم خواهد شد.
<br />
<br />لیک ا�سوس! از هر آن تخمی
<br />که به سنگستان شود پاشیده، تنها از برای آن
<br />یک ن�ر گوید که تخم گندمی بوده ست
<br />در درون سنگ ها می خواست روید، لیک �رسوده است.
<br />
<br />نیما یوشیج Ù�روردین 1321. (کلاÙ� شاعر انگلیسی است Ú©Ù‡ شعر "خرمن ها" پاسخی ست به شعری از این شاعر Ú©Ù‡ "مسعود Ù�رزاد" آن را به Ù�ارسی برگردانده است. اگر Ú©Ù‡ این شعر را بیابم Øتما در این بلاگ خواهم نوشت.)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-80284770?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-802765712002-08-15T07:35:00.000-07:002002-08-15T07:35:08.460-07:00کسان Ú©Ù‡ تلخی زهر طلب نمی دانند
<br />ترش شوند و بتابند رو، ز اهل سوال
<br />
<br />ترا که می شنوی طاقت شنیدن نیست
<br />مرا Ú©Ù‡ Ù…ÛŒ طلبم خود چگونه باشد Øال
<br />
<br />رودکی<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-80276571?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-801995082002-08-13T13:15:00.000-07:002002-08-13T13:15:30.546-07:00پیوستن دوستان به هم آسان است
<br />دشوار بریدن است و آخر آن است
<br />
<br />شیرینی وصل را نمی دارم دوست
<br />از غایت تلخیی که در هجران است
<br />
<br />ÙˆØØ´ÛŒ باÙ�Ù‚ÛŒ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-80199508?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-801993572002-08-13T13:11:00.000-07:002002-08-13T13:11:32.310-07:00گر Ù…ÛŒ نخوری طعنه مزن مستانرا
<br />بنیاد Ù…Ú©Ù† تو Øیله Ùˆ دستانرا
<br />
<br />تو غره بدان مشو که می مینخوری
<br />صد لقمه خوری که می غلام ست آنرا
<br />
<br />Øکیم عمر خیام<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-80199357?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-801072322002-08-11T12:47:00.000-07:002002-08-11T12:47:56.453-07:00<b>در رزم زندگی</b>
<br />
<br />در زیر طاق عرش، بر س�ره زمین
<br />در نور و در ظلام
<br />در های و هوی و شیون دانه وار باد
<br />در چوبه های دار
<br />در کوه و دشت و سبزه
<br />در لجه های ژر�، تالاب های تار
<br />در تیک و تاک ساعت
<br />در دام دشمنان
<br />در پرده ها و رنگ ها، ویرانه های شهر
<br />در زوزه سگان
<br />در خون و خشم و لذت
<br />در بی غمی و غم
<br />در بوسه و کنار، یا در سیاهچال
<br />در شادی و الم
<br />در بزم و رزم، خنده و ماتم، �راز و شیب
<br />در برکه های خون
<br />در منجلاب یاس
<br />در چنبر �ریب
<br />در لاله های سرخ
<br />در ریگزار داغ
<br />در آب و سنگ و سبزه و دریا و دشت و رود
<br />در چشم و در لبان زنان سیاه موی
<br />
<br />در بود
<br />در نبود،
<br />
<br />هر جا Ú©Ù‡ گشته است نهان ترس Ùˆ Øرص Ùˆ رقص
<br />هر جا که مرگ هست
<br />هر جا که رنج می برد انسان ز روز و شب
<br />هر جا که بخت سرکش �ریاد می کشد
<br />هر جا که درد روی کند سوی آدمی
<br />هر جا که زندگی طلبد زنده را به رزم،
<br />
<br />بیرون کش از نیام
<br />از زور و ناتوانی خود هر دو ساخته
<br />تیغی دو دم!
<br />
<br />اØمد شاملو - ملهم از لوک دوکن<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-80107232?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-800730082002-08-10T11:58:00.000-07:002002-08-11T12:51:13.000-07:00از بسکه غم به سینه من بسته راه را
<br />دیگر مجال آمد و شد نیست آه را
<br />
<br />دانم چو دیده دید، دل از ک� رود ولی
<br />نتوان نگاه داشت ز خوبان نگاه را
<br />
<br />هر شب ز عشق روی تو ای آ�تاب روی
<br />از دود آه تیره کنم روی ماه را
<br />
<br />ما را مخوان به کعبه که در کیش اهل دل
<br />معنی یکی ست میکده و خانقاه را
<br />
<br />بگشای گوش Ùˆ هوش Ú©Ù‡ در خلوت صبوØ
<br />خوش لذتی است، زمزمه صبØگاه را
<br />
<br />زین بیشتر بریختن خون مردمان
<br />�رصت مباد مردم چشم سیاه را
<br />
<br />تو مست خواب غÙ�لتی ای پادشاه Øسن
<br />می نشنوی خروش دل دادخواه را
<br />
<br />�رخی یزدی<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-80073008?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3693907.post-800373032002-08-09T11:55:00.000-07:002002-08-11T12:35:09.000-07:00<b>زبان نگاه</b>
<br />
<br />نشود �اش کسی آنچه میان من و توست
<br />تا اشارات نظر نامه رسان من و توست
<br />
<br />گوش کن با لب خاموش سخن می گویم
<br />پاسخم گو به نگاهی که زبان من و توست
<br />
<br />روزگاری شد و کس مرد ره عشق ندید
<br />Øالیا چشم جهانی نگران من Ùˆ توست
<br />
<br />گرچه در خلوت راز دل ما کس نرسید
<br />همه جا زمزمه عشق نهان من و توست
<br />
<br />گو بهار دل و جان باش و خزان باش ار نه
<br />ای بسا باغ و بهاران که خزان من و توست
<br />
<br />این همه قصه �ردوس و تمنای بهشت
<br />گ�تگویی و خیالی ز جهان من و توست
<br />
<br />نقش ما گو ننگارنند به دیباچه عقل
<br />هرکجا نامه عشق است نشان من و توست
<br />
<br />سایه ز آتشکده ماست �روغ مه و مهر
<br />وه ازین آتش روشن که به جان من و توست
<br />
<br />هوشنگ ابتهاج (ه.ا.سایه) - آبان 1328<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3693907-80037303?l=poeticalcontest.blogspot.com' alt='' /></div>Hamaadhttp://www.blogger.com/profile/02699478540345050877noreply@blogger.com